สักเพียงกี่คนที่ได้มาสัมผัสชีวิตการเป็นนักดำน้ำสันทนาการ

การฝึกฝนให้ชำนาญ เชี่ยวชาญ เป็นเรื่องที่ยากลำบากมาก

ทั้งหนักและเหนื่อย กว่าจะผ่านการทดสอบในทักษะต่างๆ

แต่ก็ไม่เกินความสามารถของเราไปได้หรอกครับ

ส่วนตัวผมนะหรือ ผมชอบการถ่ายภาพมากที่สุดเลยครับ

แล้วมาชมกัน... 

ส่วนที่เคลื่อนไหว

หลายวันมานี้ ร่างกายของเขาผิดปกติ มีอวัยวะบางส่วนเปลี่ยนแปลงไปในทางที่เลวลง หนึ่งในนั้นน่าจะเป็นตับ เขาชอบบ่นว่าเจ็บตรงระหว่างชายโครงด้านด้านซ้ายเสมอ.....อีกที่หนึ่ง น่าจะเป็นไต บางครั้งเขาชอบบ่นว่ามันปวดมากตอนช่วงค่ำๆเขาสันนิษฐานเอาเองว่า น่าจะเป็นความผิดปกติของไต... ตอนมันเริ่มเป็น เป็นคนละเวลา แต่เวลามันปวด มันมาเวลาใกล้เคียงกันที่ร่างกายของเขาเหมือนเขาควบคุมความเจ็บปวดนี้ไว้ไม่ได้...มันนึกจะปวดตอนไหนก็ปวดขึ้นมา โดยไม่กล่าวเตือนเขาล่วงหน้า....อา...อืมมมม...เขาโอดครวญกับตัวเอง เวลาเจ็บปวดช่างยาวนานและมันเริ่มจะบ่อยครั้งขึ้น ถี่ขึ้น จนเขารู้สึกว่าทุกก้าวย่างจากนี้ต้องมีความเจ็บปวดติดตัวไปตลอด ความเจ็บปวดอยู่ภายในที่คนอื่นมองไม่เห็นและไม่รู้ กำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขาไปแล้ว โดยบางครั้งเขายังไม่ทันสังเกตตัวเอง....เขาไม่ได้บ่นเรื่องราวความเจ็บป่วยของร่างกายเขาให้ใครรู้ นอกจากคนรักของเขา แต่เธอก็ไม่ใคร่สนใจกับความเจ็บปวดนั้นนัก เธอเพียงบอกเขาว่าให้ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลบ้าง...เขาเกลียดกลิ่นของโรงพยาบาลมาก ความเจ็บปวดเล็กน้อยไม่อาจพาเขาไปที่โรงพยาบาลได้ ร้านขายยาแถวหน้าปากซอยมักเป็นที่พึ่งของเขาเวลาเจ็บป่วยเสมอ กินยาตามเภสัชฯ(จริงหรือหลอกก็ไม่รู้)บอกแล้วหายปวดก็ทำงานได้ตามปกติ....เขายังใช้ชีวิตตามปกติเหมือนคนอื่นๆ ทั่วๆไป เขามองคนอื่นๆ เขาคิดว่าคนอื่นก็มีชีวิตที่ดีกว่าเขาแน่ๆ ไม่ต้องมาแบกความเจ็บเหมือนเขาในเวลานี้ ทั้งที่เขายังหนุ่มแน่น...แต่เรื่องความเจ็บป่วยของเขามันเป็นเรื่องใหญ่กว่าเรื่องอื่นใดเวลาอันใกล้นี้ เขาตัดสินใจที่จะไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายสักที..ให้รู้มันไปเลยว่าอวัยวะส่วนใดมันเป็นบ่อเกิดความเจ็บปวดมาให้เขา..มันช่างไม่ภักดีเอาเสียเลย มันไม่ใช่อวัยวะของเรา มันไม่ใช่ของเรา แต่ความเจ็บปวดนี้ใยเล่ามาเข้าตัวทุกที....เขาบ่นกับตัวเอง คืนนั้นก่อนการตัดสินใจไปตรวจร่างกาย เขาได้พบกับเพื่อนร่วมชั้นเดียวกันสมัยประถม เพื่อนคนที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้พบกันอีกแล้วในชาตินี้ เขาพบกันโดยบังเอิญที่ซอยเล็กๆ ตรงข้ามเวิร์ลเทรด เขาคุยกับเพื่อนคนนี้ยาวนานตั้งแต่ทวนความจำ ว่าเขาจำเพื่อนคนนี้ถูกต้องไหม จนจำกันได้และเล่าเรื่องความหลัง เล่าปัจุบัน เล่าอนาคตท่ามกลางผู้คนพลุกพล่าน รถและผู้คนเที่ยวจะเฉี่ยวชนพวกเขาตลอดเวลา...เพื่อนของเขาคนนี้ผอมโทรมลงมากจากที่พบกันครั้งสุดท้ายที่งานเลี้ยงรุ่นนักเรียนเกือบ10 ปีผ่านไปเขายังจำกันได้...มันเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของเขา เขาถามเพื่อนไปตรงๆ ครั้งแรกเพื่อนของเขาบอกเพียงว่าเขาต้องทำงานหนัก ช่วงกลางวันทำงานที่โรงงานเอกชนแห่งหนึ่งแถวปทุมฯ ช่วงกลางคืนไปรับจ้างส่งผักตามตลาด...แต่เมือเขาเน้นถามเรื่องสุขภาพขึ้นมาหนักๆ เพื่อนของเขากลับก้มหน้าลงเศร้าๆ เงียบ เหมือนจะครุ่นคิดอยู่อีกชั่วนิรันดร์....เพื่อนของเขาสารภาพออกมาอย่างไม่เต็มใจเปิดเผยนักบอกเพียงว่า "กูเป็นมะเร็งในลำใส้.....กูปวดมากๆกูคงรับสารพิษจากผักมาเยอะ..." คำๆ นั้นทำให้ให้เขาค้นพบว่าไม่ได้มีเพียงเขาเพียงคนเดียวที่มีความเจ็บปวดอยู่ภายในเขาและเพื่อนแยกกันกลับบ้านหลังจากที่ทานข้าวด้วยกันและเอ่ยคำให้กำลังใจต่อกันเสร็จ เขาเดินไปขึ้นรถเมล์มุมสี่แยกประตูน้ำแล้วเลื่อนลอยกับความคิดตรงเบาะนั่งฝั่งขวา ว่าพรุ่งนี้ผลการตรวจออกมาเขาจะเป็นอะไรไปมากกว่าเพื่อนของเขาหรือไม่...จะถึงขั้นเป็นมะเร็งหรือเปล่า...จะเจ็บปวดเหมือนที่เพื่อนเจ็บหรือเปล่า...ทันใดนั้นความรู้สึกปวดของเขาก็เริ่มขึ้นช้าๆ และเพิ่มขึ้นๆ... เขาคิดเพียงว่า ขอให้เขาเดินกลับถึงห้องพักโดยเร็วด้วยเถิด...คืนนั้นเขานอนหลับๆตื่นๆ ตื่นเต้นและกังวลกับการตรวจร่างกายครั้งแรกในชีวิต เขาบอกกับตัวเองว่า ไม่ว่าผลการตรวจจะเป็นเช่นไร เขาจะเป็นโรคอะไรเขาจะยอมรับและปฏิบัติกับร่างกายตามที่หมอสั่งโดยดี "สวัสดีครับ..." เขารับสายโทรศัพท์มือถือทันทีที่กำลังเดินอยู่กลางตลาดเช้าวันถัดมา "คุณ...พบรักใช่ไหมค่ะ ดิฉันโทรจากโรงพยาบาลเรื่องผลการตรวจร่างกายของคุณนะค่ะ ...อืม คือว่าคุณหมอได้ตรวจและวิฉัยโรคออกมาแล้ว เอ่อ....คือ...คุณพบรักไม่ได้มีโรคใดๆ เข้ามาแทรกซ้อนเลยนะค่ะ" เสียงเล็กแหลมของพยาบาลผู้ช่วย "แล้วผมเป็นอะไรครับช่วยบอกผมที" เขาเร่งเร้า "คุณหมอได้ชี้แจงผลการตรวจว่า คุณคงพักผ่อนน้อยและไม่ได้ออกกำลังกายแค่นั้น ส่วนเรื่องตับ เรื่องไตอะไรของคุณ ที่ว่าคุณพูดกับคุณหมอว่ามันปวดหลังหนะ คุณคิดมากไปเองรึเปล่า มันเป็นเพียงคุณขาดสารอาหารพวกโปรตีนนิดหน่อย อย่ากังวลเลยนะค่ะ คุณหมอสั่งแนะนำให้คุณพบรักทานอาหารให้ครบห้าหมู่ออกกำลังกายสักวันละครึ่งชม. ทานน้ำเยอะๆ แล้วก็พักผ่อนมากๆ แค่นี้ก็ทำให้อาการปวดของคุณลดลงได้จนหายนะค่ะแต่อืมอีกอย่าง คุณพบรักทานเหล้าด้วยรึเปล่า ก็งดสักสามเดือนนะค่ะแล้วก็ปฏิบัตตามที่คุณหมอแนะให้ และให้คุณพบรักมารับยาบำรุงเลือดแล้วก็วิตามินที่โรงพยาบาลด้วยนะค่ะ ขอบคุณค่ะ.." "ครับ ..ขอบคุณ" ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ...................หลังจากวางสาย เขาเดินทอดน่องออกไปไกล แล้วซัดกำปั้นขึ้นฟ้าให้ตัวเองด้วยความสะใจอะไรบางอย่าง....

เป็นเหมือนดั่ง..นกน้อยคืนสู่รัง

นกน้อยบินออกจากรัง บินไปทางเหนือ
ทางใต้ ตะวันออก ตะวันตก..ตะวันฉียงใดใด
บินไปในห้วงแห่งมวลอากาศ แสงตะวัน
เพื่อ น้ำ อาหาร แสงอาทิตย์ รังนอนและความรัก
บินไปไกลสุดหล้า.... ถึงเวลาก็กลับมาที่รังนอน

เราเรียนรู้ เรียนความเข้าใจในชีวิตบทสั้น บทยาว
เรียนรู้ถูกผิด กร้าวกร้านแห่งชีวิตดำเนิน
สู่ความเข้มแข็งผสานความอ่อนโยน
รู้ให้และรับ เมื่อรู้ที่จะรักใครสักคน
รักครอบครัว รักสัมพันธภาพกับผู้คน...
โลกยังมีคนให้เรารัก มีคนที่เราควรเป็นมิตร
เมื่อชีวิตมีห้วงแห่งความรัก...อยู่ ณ แห่งหนใด
แม้จะไปไกลกันจนสุดหล้า...หรือใกล้แค่ตาเห็น

ถึงเวลาก็กลับคืนสู่รวงรัง ที่พำนักแห่งรัก ณ หนแห่งนั้น